วันนี้ตื่นเช้ามาก็ไปเดินเล่นลัลล๊ากันที่กาดวัว ว่าจะไปซื้อวัวกันคนละตัวสองตัว จึ๋ย! จะบ้าเรอะซื้อมาทำไม
เราไปที่กาดวัวกันเพราะว่าที่นี่พี่ดาวพี่สาวของยุสมิซังบอกว่า เป็นตลาดนัดที่ใหญ่มากๆ ของบ้านๆ เต็มเลย
แถมมีกาดวัว หรือตลาดน้องวัวอยู่ข้างๆ ด้วย ก็เลยเอ๊า! ลองไปดูกัน
ที่กาดวัวนี่มีแต่วัวเต็มไปหมดเลย (แหงล่ะ จะให้มีแมวรึ) นอกจากวัวก็มีน้องควายคะ
เค้าเอามาขายกัน แลกกัน(มั้ง?) ด้วยความที่เราเป็นคนรักสัตว์เลยอดไม่ได้
เผลอวิ่งกรี๊ดกร๊าดไปถ่ายรูปเล่นกะน้องวัว น้องควายอย่างหนุกหนานจนเพื่อนเอือม
แบบว่า…มึงมะเคยเห็นควายรึงัย?! ก็แหม มันน่ารักนิ
จริงๆ ถ้ามองดีๆ ตาของน้องควายจะโศกมาก ไม่รู้ทำไมเป็นสัตว์ที่ตาโศกขนาดนี้
อย่างช้างก็เหมือนกันตาโศกเหลือเกิน เห็นแล้วชอบเศร้าตาม

2 January 2010 @กาดวัว

จากกาดวัวเราก็เปลี่ยนแนว หันมาเข้าเมือง
ไปตะลุยตัวเมืองเชียงใหม่กันต่อ ที่ร้าน Love at First Bite ร้านนี้ถ้าใครมาเชียงใหม่แล้วไม่ได้มากิน
เค้าว่าเหมือนไม่ได้เชียงใหม่ ดังพอๆ กะไก่เที่ยงคืน (หรือ ไก่โลกแตก หรือ น้ำพริกเที่ยงคืน หลายชื่อจังวุ้ย)
ร้านนี้เรามาเหยียบเป็นครั้งที่ 4 แล้ว (จำได้โด้ย)  เมนูที่สั่งหนีไม่พ้น Banoffee กะ Chocolate Volcano
Banofee ที่นี่อร่อยได้มาตรฐาน ส่วน Chocolate Volcano นี่แนะนำเลยจริงๆ สำหรับคนรักช็อคโกแลต

2 January 2010

2 January 2010

เจ้า Chocolate Volcano ด้านบนเนี่ยจะเป็นวิปป์ครีม ส่วนด้านล่างเป็นช็อคโกแลตเยิ้มซะใจ
กินไปกินมาเราเลยพิเรนทร์เอามาป้ายฟันเล่น ได้รูปออกมาอย่างที่เห็น
ขอย้ำอีกที ในใจยังจิตตกอยู่แต่แสร้งว่าร่าเริง
เพราะทั้งวันก็ยังอดคิดถึงเค้าไม่ได้
เค้าจะทำอะไรอยู่น๊า? เค้าจะเป็นอย่างงัยน๊า? จะคิดถึงเราบ้างมั้ยน๊า?
แต่พอเห็นกล้องปุ๊บ รอยยิ้มจะออกมาอัตโนมัติเลยทีเดียวเชียว แหะแหะ

2 January 2010

วันนี้ทั้งวันเราเที่ยวแบบชิลๆ คะ ไม่ดึกมากนักก็เข้าที่พักเตรียมข้าวของเพื่อเดินทางไปปาย
ไปคนเดียวคะ เพราะเพื่อนต้องกลับไปทำงาน แต่เรามันคนว่างงานแล้ว
ฉะนั้น ทุกวันคือวันหยุด! หุหุ แพ็คของคะ แพ็คของ เตรียมตัวเดินทางพรุ่งนี้!

Info:
Love at First Bite
ถ.เชียงใหม่ – ลำพูน ซ.1
โทร. 0 5324 2731, 08 1472 5059
www.loveatfirstbite-cm.com

———————————————————————————————
15 มกราคม 2010: Under the Tuscan Sun
หลังจากไม่ได้เข้าเมืองมาสองอาทิตย์ วันนี้เข้าเมืองไปวันแรกคะ
แม้จะเป็นวันศุกร์แต่รถไม่ค่อยติดมากนัก แต่วันนี้มีเรื่องให้ต้องครุ่นคิดเล็กน้อย
คิดไม่ตกคะ งงกับตัวเองนิดนึงว่าจะเอาไงดี
อยู่ๆ ช่วงนี้ก็มีเรื่องให้ต้องตัดสินใจเลือกเยอะเกิน ปวดหมอง

ตกดึกกลับถึงบ้านไม่อยากเล่นคอมเลยหยิบเอา DVD เรื่อง Under the Tuscan Sun
ที่หยิบยืมจาก @sweetener มาดูซะหน่อย เพราะเห็นที่จี้เขียนไว้ที่ ramida.net ซะน่าดูเชียว
แถมจี้ยังบอกว่า เธอต้องดูเลยนะ ต้องดู!

Under the Tuscan Sun

– จะสปอยล์นะจ้ะ –

เรื่องมันเกี่ยวกับ นักเขียน(ดัง)คนนึงคะที่มารู้ทีหลังว่าสามีสุดที่รักไปกิ๊กกะเด็กมัธยม (อึ๊ก!)
แถมโดนสามีฟ้องร้องเอาค่าเลี้ยงดูด้วย
เพราะที่ผ่านมานางทำมาหากินเลี้ยงสามีที่มีอาชีพนักเขียนเหมือนกันมาตลอด
สามีเลยขอค่าเลี้ยงดู ซะงั้น นางถึงกับอึ้ง
แต่เมื่อประตูบานนึงปิด ประตูอีกบานนึงก็จะเปิดเสมอ
โชคดีว่าเพื่อนน่ารักเอาตั๋วให้ไปเที่ยวที่ Tuscany, Italy ที่ที่เค้าว่ากันว่าเป็นสถานที่ที่โรแมนติกมากๆ
เมื่อนางตัดสินใจไป ก็เหมือนกับเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตนางเลยทีเดียว
เพราะว่าไม่ได้แค่ไปเที่ยว แต่อยู่ๆ นางก็ตัดสินใจไปตั้งรกรากที่นั่นเลย
เพราะเชื่อในเรื่องของ “Sign” (ต๊าย เชื่อเหมือนฉันเลยแหะ)
แถมมีขี้นกตกใส่หัวตะหาก (ต๊าย ฉันก็โดนขี้นกตกใส่ตอนไปปายเหมือนกันนะเธอว์)
งานนี้เลยอยู่เป็นอยู่ (ต๊าย ฉันก็ว่าจะไปอยู่ปายเหมือนกัน)
ในที่ที่ไม่มีคนรู้จักเลย ภาษาก็คนละภาษา แต่ต้องมาใช้ชีวิตอยู่
มันไม่ง่ายนะคะ แถมจิตใจยังอยู่ในสภาพบอบช้ำ (นึกถึงตัวเองอีกแระ)
ชอบ Dialogue  ในหลายๆ ตอนของเรื่องนี้
มีตอนนึงที่นางเอกคุยกะ มาร์ตินี่ นายหน้าขายบ้านที่กลายมาเป็นเพื่อนว่า

“Do you know the most surprising thing about divorce? It doesn’t actually kill you.
Like a bullet to the heart or a head-on car wreck. It should.
When someone you’ve promised to cherish till death do you part says “I never loved you,”
it should kill you instantly. You shouldn’t have to wake up day after day after that,
trying to understand how in the world you didn’t know. The light just never went on, you know.
I must have known, of course, but I was too scared to see the truth. Then fear just makes you so stupid.”

“รู้มั้ยว่าเรื่องที่น่าแปลกใจที่สุดของการหย่าคืออะไร? มันไม่ได้ฆ่าคุณหรอก
จริงๆ มันควรจะเหมือนกระสุนที่วิ่งมาทะลุหัวใจ เหมือนรถชนประสานงา
เมื่อจู่ๆ คนที่เราเคยสาบานว่าจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันไปจนถึงวันตายมาบอกว่า “ผมไม่เคยรักคุณ”
มันน่าจะทำให้เราตายทันทีเลย เราไม่น่าจะต้องตื่นมารับรู้ความจริงวันแล้ววันเล่า
เพื่อพยายามเข้าใจในสื่งที่เราไม่เคยเข้าใจ และเราก็ไม่มีวันเข้าใจ
ฉันน่าจะรู้นะ แต่ว่า ฉันกลัวเกินไปที่จะยอมรับความจริง ความกลัวนี่แระที่มันทำให้เราดูงี่เง่า”

โดนสิคะ โดน! เพราะช่วงที่ผ่านมาเราก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามวนเวียนในหัวไปมา
ว่าทำไมอย่างนั้น? ทำไมอย่างนี้? พยายามหาเหตุผลต่างๆ นานามาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้น
เหมือนว่าเรายังไม่อยากยอมรับความจริง แต่สุดท้ายแล้วความจริงก็คือความจริง
The fact is the fact. สิ่งเดียวที่ทำได้คือการยอมรับ และปล่อยวางมันซะ
ส่วนตอนนี้ก็ยังพยายามอยู่คะ ดีขึ้นเยอะแล้ว แต่ก็ยังต้องใช้ความพยายามอยู่

มี Dialogue  อีกตอนคะ ที่ชอบมากๆ เช่นกัน
เป็นอีตา มาร์ตินี่ นี่แระคะ พูดกะนางเอกของเราว่า

“Signora, between Austria and Italy, there is a section of the Alps called the Semmering.
It is an impossibly steep, very high part of the mountains.
They built a train track over these Alps to connect Vienna and Venice.
They built these tracks even before there was a train in existence that could make the trip.
They built it because they knew some day, the train would come.”

“ระหว่างออสเตรียกับอิตาลี มีส่วนนึงของเทือกเขาแอลป์เรียกว่า Semmering
มันเป็นผาส่วนที่สูงชันมาก แต่เขาก็พยายามสร้างรางรถไฟข้ามเทือกเขาเพื่อเชื่อมระหว่างเวียนนากับเวนิซ
พวกเขาสร้างก่อนที่จะรู้ว่าจะมีรถไฟมาเดินตามเส้นทางนี้
พวกเขาสร้างก็เพราะรู้ว่า สักวันหนึ่งรถไฟจะมา”

เป็นคำพูดที่ให้กำลังใจได้ดีมากๆ ชอบจัง
ทั้งสองอันนี้เป็น Dialogue ที่ทำเอาคนช้ำรักแบบเราดูแล้วก็อินอย่างจัง
เลยเผลอตกหลุมรักหนังเรื่องนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น
อย่างว่าแหละ ถ้าอินกับหนังจะดูสนุกเป็นสองเท่าเลย
ขอจัดอันดับให้  Under the Tuscan Sun ขึ้นทำเนียบหนังโปรดด้วยเลยละกันนะ

15 January 2010

ป.ล.ช่วงนี้ขอบันทึกเป็นโลกคู่ขนานอย่างนี้ไปก่อนคงประมาณสักอาทิตย์-สองอาทิตย์นะ