3 มกราคม 2010

หลังจากอยู่เชียงใหม่พอหอมปากหอมคอ ก็ถึงเวลาที่เราต้องแบกเป้ขึ้นบ่าไปปาย
โดยคราวนี้เราเดินทางไปเองคนเดียว โดยประมาณการคร่าวๆ ไว้ก่อนว่าจะอยู่สักสี่คืน
แล้วถ้าโอเคก็คงอยู่ต่อ แต่ถ้าต้องกลับก็กลับ ไม่มีแผนตายตัวใดๆ ทั้งสิ้น
ยึดคอนเซ็ปต์ The Best Plan is No Plan!
หลายคนถาม “ทำไมต้องปาย?”
นั่นสินะ..ทำไมต้องปาย?

เราเคยไปปายมาครั้งหนึ่งเมื่อตอนปลายปี 2006
ตอนนั้นที่ไปปายไปกะเพื่อนนับสิบชีวิต
ไปแบบทัวร์กระโดดสุดๆ คือ นั่งรถตู้ไป ตรงไหนดังฉันลง
เหยียบๆ ถ่ายรูปๆ แล้วก็ขึ้นรถเพื่อไปจุดท่องเที่ยวต่อไป
ทั้งๆ ที่เป็นการมาพักผ่อน แต่ทริปนั้นไม่ประทับใจเราเอาซะเลย
แถมรู้สึกป่วยๆ เหนื่อยๆ ต่างหาก
ปายในตอนนั้น ไม่น่ารักเลยในสายตาเรา
ไม่เห็นเหมือนที่คนเค้าพูดกันสักนิด
ว่า ปายน่ารักอย่างนั้น น่ารักอย่างนี้
สงบอย่างนั้น สงบอย่างนี้
แต่ลึกๆ แล้ว เราก็ยังเชื่อว่าปายต้องมีเสน่ห์อะไรสักอย่าง
ถึงได้ดึงดูดให้คนไปปักหลักอยู่ได้จำนวนไม่น้อย
ประกอบกับเพื่อนใหม่ของเรากำลังจะไปปักรกรากอยู่ที่ปาย
เราเลยตัดสินใจที่จะกลับไปปาย เพื่อทำความรู้จักกับปายอีกครั้ง

และอีกเหตุผลหนึ่งที่เป็นเหตุผลสำคัญในครั้งนี้
ก็คือ เราตั้งใจว่าจะไปนั่งคุยกับตัวเองแบบเงียบๆ สักพัก
เพื่อทบทวนเรื่องราวในชีวิต หลังจากสับสน มึนงง มาอยู่พักใหญ่
ทั้งเรื่องชีวิต การงาน และประเด็นหลัก “ความรัก”
ฉะนั้น ขอหนีรักไปพักปายสักแป๊บนะ

เราเดินทางไปปายโดยไปรถตู้ โชคดีว่าเที่ยวที่เราไปไม่ค่อยมีคน (สิบโมงเช้า)
ทั้งรถมีแค่เรากะฝรั่งอีกคน นั่งกันสบายไป
เทคนิคการนั่งรถมาที่ปายสำหรับคนเมารถ
เค้าบอกว่าให้เอายาแก้เมายัดใส่สะดือแล้วแปะกอเอี๊ยะทับอีกที
เราทำตามนะ แต่ก็ยังมึนๆ อยู่ดี
เกือบๆ สามชั่วโมงก็เราเดินทางมาถึงที่ปาย
ไม่นานนัก @sweetener และ @imenn
ว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่บัดนี้กลายเป็นคนปายไปแล้ว
ก็บรื้นๆ พาน้อง @nongflow น้องเต่าสีขาวมารับเราไปที่พัก
เราทำพิธีส่งมอบของขวัญงานแต่งงาน
เป็นชุดชงชาเพราะว่ามันอยู่ใน Wish List ที่จี้อยากได้พอดี

สำหรับที่พักของเรา เราไปพักที่ บ้านปายนา บ้านพักเล็กๆ ที่ทำจากดิน ของ พี่กบ กับ พี่ปัน
ที่บ้านปายนามีบ้านพักแค่สี่หลังเท่านั้น ข้าวเปลือก ข้าวกล้อง ข้าวเหนียว ข้าวสาร
ค่อนข้างเป็นส่วนตัว แต่ว่าห้องน้ำเป็นห้องน้ำรวมนะ
ราคาค่าห้องไม่แพงเลยถ้าช่วง Low-Season ก็ 400 บ. แต่ถ้า Hi-Season ก็ 500 บ.
ส่วนเราได้คืนละ 300 บ. เพราะบอกพี่เค้าไปว่าหนูเพิ่งเป็นคนว่างงานค่ะพี่
สงสัยพี่เค้าคงสงสารเลยลดให้ คนที่ปายใจดีจริงๆ
เราได้พักที่ “บ้านข้าวกล้อง” มีล็อบบี้เป็นของตัวเองด้วยนะ
โต๊ะสีส้มนั่นงัย แถมข้างๆ ก็มีเก้าอี้ให้นั่งมองทุ่งนาเพลินๆ ในวันสบายๆ ด้วย

ส่งมอบของกันเสร็จ กินแพนเค้กกล้วยหอมกันสักนิด
แล้วจี้กะคุณเม่นก็ให้เราพักผ่อนตามอัธยาศัย
ไปนอนกลิ้งเล่นในบ้านข้าวกล้องปุ๊บนึง เพราะเรายังมึนๆ อยู่เลย
โดยนัดกันว่าตกเย็นจะไปหาไรหร่อยๆ กินกันในเมือง

คุณเม่นถามว่าเราชอบกินอะไร? แบบไหน?
เรามันเด็กผ่าเหล่าผ่ากอ เวลาไปตามที่ๆ มีฝรั่งมาเปิดร้านจะชอบกินอาหารฝรั่ง
ไม่ค่อยกินอาหารพื้นเมือง ไม่ได้กระแดะแต่อย่างใด แต่ว่าเนี่ยแหละ
มันเป็นอาหารออริจินัลที่เค้าอุตส่าห์เอาสูตรข้ามน้ำข้ามทะเลมาทำให้เรากิน
ก็ควรจะกินสักนิด โชคดีว่าคุณเม่นกะจี้ก็ชอบเหมือนกัน เข้าทางไป
ฉะนั้น มื้อแรกเราเลยไปบ้านพิซซ่ากันอย่างที่เห็น
พิซซ่าบางกรอบ หอมฉุย มีความสุขจัง

หลังจากมื้อเย็น พวกเราสามคนยังไม่จบค่ำคืนแรกกันง่ายๆ
พวกเราไปต่อกันที่ Park@Pai ร้านอาหารชิลๆ พร้อมดนตรีเล่นสด
จังหวะนี้มันคงต้องเมาแอลกอฮอล์แล้วสินะ แสงโสม โซดา โค้ก จึงถูกลำเลียงมาที่โต๊ะ
เวลาผ่านไป เราเม้าท์กันอย่างออกรส จนคุยกันไปเลยเถิดถึงไหนๆ
แต่โตๆ กันแล้วเลยหาได้อายกันสักนิดไม่ นี่สินะข้อดีของการเฉียดเลขสาม

จนห้าทุ่มจี้บอกว่าถึงเวลา่ที่พวกเราต้องมูฟแล้ว
เพราะห้าทุ่มปุ๊บมันเป็นเวลาที่ชาวปายทุกคนรู้กันว่าต้องไปสถานที่อีกแห่งหนึ่ง
ร้าน Bebop ผับสุดเก๋ ที่มีวงดนตรีเจ๋งๆ มาซ่อนอยู่
จี้บอกว่าเหตุผลหนึ่งที่เลือกมาอยู่ปายเพราะร้านนี้เลยนะ
และก็เป็นอย่างที่จี้ว่า ทุกคนมารวมกันที่นี่จริงๆ
เสียงดนตรีสดเล่นเพลงฝรั่งอย่างเมามัน
ไม่มีใครที่ไม่อินไปกับเพลงที่ได้ยิน
กระทั่งเราสามคนยังโยกด๊อกๆ แด๊กๆ ตามแบบไม่เหนื่อย
ยิ่งดึกก็ยิ่งมัน ยิ่งมันก็ยิ่งเต้น

ผับปิดเราสามคนเดินโซซัดโซเซออกมา
มันชะมัด เราเริ่มเห็นด้วยกับเหตุผลที่ย้ายมาปายของจี้
แต่ว่าที่ปายมันไม่ได้มีแค่นี้หรอกนะ
มันยังมีอะไรมากกว่านั้น

———————————————————————————————————————–

19 มกราคม 2010

เอ๊ะ ว่าจะบันทึกให้ได้ทุกวัน ไหงกลายเป็นวันเว้นวันไปซะงั้น
วันนี้อยู่บ้านทั้งวันเช่นเคย จัดการเก็บห้องรกๆ ที่เก็บกี่ครั้งก็ยังรก
วันนี้มีเรื่องให้รู้สึกดี ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก
แต่เราชอบความรู้สึกแบบนี้จัง ~